father? yes, son…
-baba?
-efendim oğlum?
-neden yüzünde sürekli bir unutuşun izi var?
-çünkü insan unutmadan yaşayamaz oğlum.
-baba?
-efendim oğlum?
-neden yüzün acıyor?
-çünkü sürekli unutarak, yaşayabilir kılıyorum kendimi oğlum
-baba?
-efendim oğlum?
-ben de yaşayabilmek için sürekli unutarak, beynimi uyuşturarak, uyuklayarak, günün birinde hiçbir şeyi hatırlayamadığımdan şikayet etmeye başlayarak mı yaşayayazacağım?
-evet, sen benim oğlumsun
-baba?
-efendim oğlum?
-neden böyle oluyor?
-bilmiyorum.
-baba?
-efendim can’ım
-biz nasıl iyileşiriz?
-uyu yavrum, uyu hadi
öncelikle iş yerindeki firewall böyle stream ses ve video dosyalarını oynatmadığı için dinleyemedim. umarım alakasız birşey yazmıyorumdur diyerekten devam edeyim.
eski kadim öğretilerin çoğunda duygunun anlık bir hissiyattan ibaret olması gerektiğinden bahsedilir. egoyu yok etmenin imkansızlığından dolayı, tabiri caizse terbiye içerisinde olması için duygunun o an yaşanması, hissedilmesi ve akabinde bizi bırakıp gitmesine izin vermeli derler.
bu unutmak mı?.. değil sanırım ama duyguların eseratında kalmamakla ilgili, zor ve ince bir çizgi nitekim.
ayrıca kapalı havadan mıdır bilmem zaten iç sıkıntılı bir modda olduğumdan konuyu hemen geyiğe çevirirsem, örnektekinin aksine, başka birşeyle uğraştığından sizi dinlemeyip, dinleme rolü yapan babalar vardır ki, gelişen diyaloglar çok müthiştir. kendi yaşadığımdan örnekle:
gazete okuyan babaya
-baba yazlığa cumartesi mi gidiyor sunuz, pazar mı?
-evet
bu yaklaşımlar tabii ki çoğaltılabilir. misalen reel planda birebir şöyle diyaloglara çok şahit oldum:
-baba?
- (okuduğu gazeteden kafasını kaldırmadan) hımm?
-baba?
-efendim?
-baba?
-buyur çocuğum
-baba?
-ne var be, ne VAR BE, NE VAR?!?!
-yok bişi!