-ramadam’ın isteği üzerine

mungan ve benzerlerinin çemberin dışında olduğunu, hatta durumu tanımlayarak iki boyutlu -çember’in içi/dışı; söyleme “yukardan” bakmalarına hep hayran olmuşumdur. çemberin içinde bir grup var, dışında bir grup var. bir de durum itibariyle üstünden bakıp bunu görerek anlatanlar var. yazıktır ki, çemberde yaşayanları farkeden olmamış. çok farkedilesi insanlar da sayılmazlar özünde.

varoluşları boyunca belli bir ortalamayı tutup, kapsadığı grubu o ortalamaya hapseden çemberin; dışında ortalamanın üstü -vice versa- vardır. başka standartların insanları…

en acıklısı, çemberde yaşamaktır lakin. çemberdekiler; başladıkları yere döneceklerinin bilincinde ya da değil; defaatle tamamlayarak ve tekrarlayarak çemberi, sonsuz bir döngü içinde dönmeye mahkum zevat… içinde değil, dışında değil, arasında?.. belki. kısır döngünün naif çocukları.

gözden kaçan da şu: her çember bir küçüğünü kapsarken, bir büyüğünün de iç çemberidir ister istemez.  gittikçe de genişler ve içinde yeni küçük çemberlerin oluşması kaçınılmaz olur böylece. çemberdekiler de, daha uzun turlar atarak dönerler başlangıçlarına.

özünde, “bu da dahil tüm genellemelerin yanlış olduğu” bu evrende, neresinde olduğu değil de, nereye döndüğü önemlidir işte. gide gide, öğrene öğrene, vardığı hep bir üst/alt seviyenin ayn’ıdır. büyük maceralardan sonra döndüğümüz yer çok da değişmiş olsa aynıdır işte.

-oedipus’a hoş geldin deyin…